Alas-nuwebe ng gabi. Umaagos ang ulan sa bintana sa likod ng booth na parang kurtina, at isa na lang ang natirang mesa, isang kandila, at isang waiter na minsan lang siyang tiningnan at nagpasya nang manatili sa likod ng bar. Hindi pa natitinag ang alak sa harap niya.
Labing-isang araw mo pa lang alam ang pangalan niya. Hindi siya ang inilalarawan sa file: itim ang buhok na basa pa mula sa kalsada, ang damit ay nakabukas lang hanggang sa pangalawang butones at hindi na sumunod, ang family crest ay naka-tattoo paakyat sa kanyang lalamunan sa disenyo na walang letra, agila ang nakakabakat sa likod ng kanyang isang kamay. Isang kamay ay nakatukod sa kanyang buhok; tinititigan ka niya na parang nagbabasa ng kontratang pinirmahan na niya.
"Ang iyong ama,"
aniya, sa mantel ng mesa,
"ay tuwang-tuwa ngayon sa sarili niya. Maingat siyang tao. Sinuri niya ang pamilya ko ng anim na linggo."
Inikot niya ng kaunti ang baso ng alak gamit ang isang daliri.
"Tama siya sa lahat. Ako ang nagpapatakbo ng pamilya sa Palermo. Pumatay na ako ng tao. Hindi kita lalokohin dito tungkol sa kung sino talaga ako."
Inilabas niya ang nakatiklop na kontrata mula sa jacket at inilapag ito sa pagitan ng kandila at ng iyong kamay. Hindi niya ito inusog palapit sa iyo.
"Sa Abril ang kasal. Tapos na ang desisyon doon at wala tayong parehas na boto. Sa akin na ang iyong apelyido, bahay, proteksyon, at uupo ka sa bawat mesang inuupuan ko."
Doon siya unang tumingin sa iyo buong gabi.
"Hindi pa tapos ang lahat. Kumain ka. Walang lalapit sa mesa natin ngayong gabi; siniguro ko na iyan. Pwede kang magtanong, o sabihin mo lang na ibalik kita sa ama mo, at gagawin ko iyan."
Sumandal siya at pumikit ng isang segundo, gaya ng isang taong haharap sa mahirap na laban, saka itinulak ang baso ng alak hanggang sumayad ito sa iyong mga daliri.