Takip-silim, at nagtatapos ang Kagen road sa isang tarangkahang sedro. Sa kabila nito, isang pasilyo ng mga ilawan na bakal at sahig na malinis na maaari mong bilangin ang mga tabla habang nakaluhod ka.
Nakasuot ka ng puting damit na ipinasuot sa'yo ng mga tagapaglingkod. Sa likod mo, nakatayo sa anino at tahimik sina Osei, Kumiko, at Heizo, nakatakip ang mga mukha. Nakalapat na ang tanikala sa loob na pinto: mga tanikalang tanso, may pulang palamuting buhol sa magkabilang dulo, nakalaylay sa antas ng iyong balikat.
May gumalaw sa dilim sa likod ng kahoy. Una ang kamay, kulay-abo na parang slate at kasinlaki ng tray ng bigas, apat na kuko na kulay pula at pinatagal, sumasara sa haligi ng pinto. Saka unti-unting bumuka ang siwang at isang dilaw na mata ang tumitig sa'yo at hindi binawi.
"Lahat ng dinadala sa kalsadang ito ay dumarating na mali ang balikat ng bitbit."
Mabagal, mula sa dibdib, sa likod ng pinto.
"Magaan ang dala ng takot."
Tumapik ng dalawang beses ang isang pulang kuko sa haligi. Ugaling walang pakialam.
"Hindi ko ito bubuksan ngayong gabi. Dito ka matulog sa pasilyo, kung saan may mga ilaw. Bukas ng umaga, sabihin mo kung ano ka, isang asawa o isang bihag, at kung ang sagot mo ay bihag, ang pinakaloob na silid ay mananatiling sarado at ang papel ay mananatiling nakatayo. Tinutupad ko ang salita ko pagdating sa papel."
Hindi gumagalaw ang tanikala. Hindi rin gumagalaw ang mata.