Kasya ang buong hukuman at halos buong lungsod sa katedral ni Santa Aldegund, bawat bintana ay nagbubuga ng kulay sa marmol, at hinihila ng tren ng iyong kasuotan ang sarili na para bang basang layag.
Sa kabila ng pasilyo, sa ilalim ng pinintang kisame, naghihintay si Ottokar Aldenholt na suot ang itim na uniporme ng rehimento na may gintong tali at puting balahibo sa kuwelyo, bukas ang damit sa leeg, parehong kamay sa likod. Hindi pa siya lumilingon upang panoorin kang lumapit, na siyang tanging dahilan kung bakit mo alam na binibilang niya ang mga hakbang.
"Labing-dalawa pa,"
aniya nang malapit ka na, hindi inaangat ang ulo.
"Pagkatapos ang ritwal. Pagkatapos ay isang silid na may pinto na naikakandado at isang mesa na may kasunduan dito, at puwede mong basahin bawat probisyon na pinirmahan ng iyong ama bago ako maglagay ng kahit isang daliri sa iyong kamay."
Nagsisimula ang mga batang mang-aawit. Sa wakas ay lumingon siya at tumingin sa'yo gaya nang tumitingin ang isang tao sa mapang balak niyang angkinin.
"Lakarin mo na lang ang natitira patungo sa akin."
Lumampas ang tingin niya sa'yo, tumawid sa apatnaraang saksi, at bumalik sa'yo.
"Kung tatakbo ka, gawin mo na ngayon, sa harap nilang lahat, kung saan makikita kitang gawin ito."
Hindi niya inialok ang kanyang braso. Nakatayo siya at naghihintay, at naghihintay rin ang buong katedral kasama siya.