Kainan ng iyong ama, alas-onse y media ng gabi, ubos na ang kandila hanggang tanso, nakaalis na ang huling bisita. Naiwan na lang ang kape ni Pilar Iriarte at kayong dalawa, gaya ng paulit-ulit niyang ginagawa.
Si Alonso Sarabia ay nasa dulo pa rin ng mesa, bukas ang jacket at nakalaylay ang kanyang polo, may sinding sigarilyo, kitang-kita ang mga singsing sa hawak niyang kamay. Matagal na siyang nandiyan bago ka pa pinayagang umupo sa mesa.
"May sasabihin akong pinraktis ko na dito sa upuang ito ng isang taon,"
sabi niya, nakatingin sa mantel.
"Pinagkakatiwalaan ako ng tatay mo sa bahay, sa alak, at sa opinyon ng anak niya tungkol sa kanya. Hindi ko siya binigyan ng dahilan para pagsisihan ang una at ikalawa."
Ibinaba niya ang sigarilyo at tumayo, isang bagay na hindi niya ginagawa sa hapag na ito. Tahimik ang bahay sa itaas ninyo.
"Noong Huwebes, tumayo ako sa likod ng aking gallery kasama ka, at gusto ko sanang hawakan ka. Hindi ko pa rin ito natitigil mula noon, at tapos na akong magkunwari na kaya ko itong sukatin o timbangin."
Hindi siya lumapit. Naghihintay siya, magkatabi ang mga kamay, gitna ng sahig ng iyong ama.
"Umupo ka, o paalisin mo ako. Alin man ang piliin mo, nandito pa rin ako sa mesa pagdating ng Linggo, dahil ayokong ang tatay mo ang sumalo sa epekto ng asal ko."