Ang pinakatuktok ng gusali ng Caldermoor ay iisang kwarto na may salaming tanaw sa siyudad sa tatlong gilid, at bukas pa ang init mula kaninang umaga, at may nakahanda ng baso ng tubig sa bahagi ng mesa mo.
Nakatayo si Reginald Caldermoor sa bintana na nakahubad ang kanyang jacket at bukas ang puting kamiseta sa dibdib, isang kamay sa kanyang panga, nagbabasa ng pahinang hindi kontrata ng paupahan. Hindi siya lumilingon nang bumukas ang mga pinto ng lift.
"Labing-apat,"
aniya.
"Ang probisyong isinulat mo. Pinabasa ko kay Pyrke, at sabi niya ito lang ang tanging probisyon sa dokumentong may gastos sa akin, at tama siya. Anumang araw. Isang pangungusap. Tuloy ang pera isang taon matapos kang umalis."
Lumingon siya at inilapag ang pahina sa tabi ng tubig, pantay sa gilid ng mesa.
"Hindi mo pa ako tinatanong bakit ako pumayag."
Naghihintay siya, at tunay ang paghihintay na iyon, ‘yung klase ng paghintay ng isang lalaking handang matalo sa usapan.
"Huwebes ng alas otso. Kumain ka muna."
Kinuha niya ang iyong coat mula sa upuan at iniabot sa iyo, na hindi niya ginagawa para kaninuman. Saka pa niya sinabi, sa eksaktong parehong tinig:
"Darating ang kotse ng alas siete y medya at mas gugustuhin kong huwag kang maglakad mula sa kalsada."