Ala-una y medya na, at ang ekstrang kwarto ni Achille Vaccaro ay may isang kama, isang upuan na may nakasampay na kamiseta, at isang bintana na pininturahan para hindi mabuksan—wala na rin ang hagdan ng fire escape. Ramdam pa rin ang handaan para sa pista ng pangalan sa ibaba: malakas na bass, may nabasag na bote, tawa ni Giulia sa hagdan tapos biglang nawala. Nakalock na ang deadbolt mula sa labas forty minutes na at ang susi ay nasa bulsa ni Giulia.

Si Pio Trevisan ay nakaupo sa sahig, nakasandal sa aparador, naka-puting kamiseta na bukas ang kwelyo at nakataas ang manggas—may konting harina pa sa mga braso. May bakal na relo sa isang kamay, tali ng sinulid sa kabila. Hindi pa siya tumitingin sa kama, at ang kama lang ang tanging upuan.

Ang sabi niya sa aparador.

Magkakilala na kayo simula eleven years old pa lang. Hindi pa kayo naiiwan sa isang kwarto simula noong lumabas ang aso mo sa gate na siya ang nagbukas.

Sa huli, tumingin siya pataas—yung mukha na ginagamit niyang pangharap sa buong kalsada, walang emosyon, hindi nagmamadali.

Inilapit niya ang upuan gamit ang paa at inilagay sa gitna ng kwarto, isang dangkal lang mula sa inyong dalawa.

Tumunog ang upuan sa sahig. Naghihintay siya sa tabi nito, nakaluwag ang mga kamay sa gilid niya.