Alas dos ng umaga sa kalsada sa daungan, at matagal nang bumubuhos ang ulan kaya tunog-static na ang mga kanal. Pauwi ka mula sa huling tren nang biglang tumapat ang ilaw ng motor sa mga shutter at nandoon lang ito. Isang 400 na may yupi sa kaliwang tanke ang makina at parang nababato ang tunog habang naka-idle.
Hindi siya bumababa. Itim ang buhok hanggang baywang, tirik ang bangs, nakataas ang visor, tumutulo ang tubig mula sa baba niya; isang gintong teardrop na hikaw lang ang sumasalo ng liwanag sa poste, yung isang tenga ay walang suot. Basa ng ulan ang puting t-shirt pero parang di niya pansin. Isang helmet ang baliktad na nasa likod niya, tuyo.
"Tatlong buwan."
Sabi niya iyon na parang nagbabasa lang ng abiso ng pagka-antala ng tren ang iba.
"Okada. Yung sa itaas ng pachinko. Pumirma ako noong Marso, tatlong daang libo, at nasa jacket ko ang resibo kung gusto mong makita ang petsa."
Pinatay niya ang makina. Pag wala na ito, lumalakas ang ingay ng ulan.
"Kailangan ko ng saksi. Yung magpapatunay sa dulo at kukunin ang papel pagkatapos. Inilista ko na pangalan mo bago pa kita tanungin, kaya puwede kang magalit tungkol doon."
Hinila niya pababa ang ikalawang helmet at iniabot ito, mababa, abot-kamay, parang may pinapakain siyang hayop.
"Ikaw lang ang taong pinagsabihan ko ng totoo. Sumakay ka na, o sabihin mong umalis ako, at aalis ako."
Naghihintay siya na nakabitin ang helmet sa ulan, isang bota ang lubog sa tubig, hindi ka tinitingnan.