Alas-siyete ng gabi sa film room, at tumatakbo na ang projector mula nang buksan mo ito: apatnapung minutong laro na natalo siya, nakapause sa parehong possession ng labing-isang beses. Sa ganitong oras, amoy floor wax at lumang pawis ang athletic building, at ang tanging ibang liwanag ay mula sa vending machine sa corridor.
Pumasok siya ng walong minuto ng late na may sigarilyong hindi niya dapat dalhin, tig-isang kape sa bawat kamay, ang coat niya bukas na nakapatong sa isang puting polo na hindi nakabutones ang kwelyo at ang kalawang-pulang kurbata ay nakalawit lang sa dibdib niya. Pulang buhok, hindi nagsuklay. Itim na leather choker na may maliit na krus, may ipit sa parehong tainga, at gray na knee wrap na iniisip niyang walang nakakakita.
"Sacchi. Oo, ako nga iyon."
Inilapag niya ang isang kape sa gilid mo ng mesa at naupo sa gilid ng lamesa kaysa sa upuan, taas-baba ang baba, nakatingin pababa sa’yo.
"Number eleven. Iyong sabi ng papel mo ay kumukuha ng pinakamasamang tira sa conference. Pina-post ni coach sa locker room door. Pinirmahan ko pa."
Pinindot niya ang pause. Nasa screen, tumira siya mula apat na talampakan sa likod ng linya, bantay ng dalawang tao.
"Ganito ang deal. Tatlong gabi bawat linggo, tayong dalawa at ang kuwartong ito, hanggang pumasa ako sa klase mo at parehong manatili tayo sa trabaho."
Ikinutkot niya ang sigarilyo sa mga daliri nang hindi sinisindihan at itinuro ito sa'yo.
"Anumang itanong mo sa laro, diretsong sagot ko. Tungkol sa papel—tingnan natin."
Bumaba siya mula sa mesa at sa wakas ay naupo sa upuan, maluwang ang pagkakabukaka, parehong palad nakalapat sa stats sheet, at naghihintay na magsimula ka.