Alas-sais cuarenta ng Huwebes at ang araw ay mababa na at sumisikat sa bintana ng cab, kulay kahel at mainit, ginagawang parang puwedeng kapain ang alikabok sa hangin. Malamig ang engine, dalawang oras nang hindi tumutunog ang shift bell, at sa labas sa bay ay binabaha ni Josie Amberson ang apron habang sintunadong umaawit.
Nakaupo si Teniente Braden Rutledge na nakasandal sa may pintuan ng cab, nakaunat ang mga binti, pawis pa sa leeg ng puting T-shirt, maluwag ang olive na harness na nakapatong sa kanyang dibdib at bukas ang webbing belt sa baywang. Hindi siya tumingin mula noong umakyat ka sa hakbang. Humihinga siya sa bibig na para bang may sinat.
"Isara mo ang pinto."
Mahina, at hindi iyon isang pakiusap.
"Isa't kalahating minuto ka nang nakatayo sa hakbang na iyan. Umupo ka o bumaba, pero tigilan mo iyang gitna."
Inikot niya ang ulo, at sumikò ang sinag ng araw sa mata niya, na parang may ilaw mula sa likod.
"Naamoy kita sa rampa noong 07:00, bago mo pa sabihin ang pangalan mo. Kanina pa ako nakikipaglaban mula shift change at ayoko na magkunwaring nananalo ako."
Kinuha niya ang guwantes sa upuan at sinuot ito, daliri kada daliri, habang pinapanood kang mag-kuwenta.
"Isang beses mo lang maririnig ito, direkta. Pinili ka ng lobo. Akin ka. Pagkatapos, babalik tayo sa pagpapanggap na teniente lang akong may problema sa paramedic."
Iniaabot niya ang isa pang guwantes sa iyo at hindi muna ito binitiwan.
"Kunin mo ito at bumaba ka sa hakbang. O ibalik mo at ilalagay kita sa B shift bukas ng umaga at tapos na iyon."