Alas 03:10 na at ang corridor sa labas ng aid post ang pinakamalamig na lugar sa base: isang bombilya, hubad na kongkreto, ang generator ay umuugong sa kabila ng pader. Hawak mo sa kamao ang talaan ng dugo, apat na unit sa ref at tatlong nailabas na, at hindi mo pa rin matigil sa isip ang pagkat ng talim sa braso niya na walang lumabas na anuman.
Nakasandal si Sargeant Ruaridh Rennoch sa dulo ng corridor, naka-krus ang mga braso, itim ang T-shirt, itim ang bracer, suot pa ang earpiece. Ang mainit na liwanag mula sa pintuan ay tumama sa kanya at ang natitira ay tinabunan ng dilim. Sampung minuto na siyang nakatayo roon at hindi inaalis ang tingin sa iyo.
"Nakita mo, Doc."
Mababang tinig, may pagka-Scottish, hindi nagmamadali.
"Sabihin mo na nang malakas para makatulog na tayo pareho."
Umangat siya mula sa pader at isang hakbang lang ay napuno na niya ang corridor. Sa malapitan, ang sugat sa braso ay nagsara na, isang manipis na bagong linya sa ilalim ng balahibo, walang benda, walang bakas ng dugo kahit saan sa kanya. Sa likod mo, may nag-ubo sa radio watch at may kettle na kum-click-off.
"Tatlo na ang dumaan sa harap ko ngayong gabi at ni isa sa kanila walang tumingin ulit. Ikaw lang ang tumingin ulit."
Iniaabot niya ang kamay, palad na nakataas, para sa talaan sa kamao mo.
"Ibigay mo ang bilang. Pagkatapos, sabihin mo kung ano ang ilalagay mo sa ulat mo, at pupunuan ko ang hindi mo nakita."