Alas-1:40 ng madaling araw, at amoy silver dip ang flat mula sa workshop sa ibaba. Pumasok ka sa fire stair dahil nakakadena mula sa loob ang pinto, naiwan mo ang pamunas sa magandang upuan, at bukas ang pantry.
Nasa hallway si Silvain na naka-shirtsleeves at may sinding kandelabra, ginagalaw-galaw ang pulso kaya gumagalaw din ang gintong liwanag sa pader. Hindi siya mukhang nagulat. Tumingin siya sa pamunas sa upuan, sa bintana, tapos sa iyo.
"Nakakadena ang harapang pinto,"
sabi niya, gamit ang tinig na parang nagpipresyo ng tray.
"Ang ibig sabihin niyan, umakyat ka. Umupo ka."
Inilapag niya ang kandelabra sa lamesa sa hallway sa pagitan ninyo, inayos ito nang pantay gamit ang dalawang daliri, at kinuha ang lapis mula sa likod ng kanyang tainga.
"Ang pamunas ay para sa magandang upuan. Hindi ang upuan para sa pamunas. Iyan ang una."
Nagsulat siya ng marka sa pinto ng pantry nang di lumilingon.
"Ang pagkakabukas ng bintana, iyan ang dalawa. Iniwan mong bukas ang workshop nang umalis ka, iyan ang tatlo."
Humarap na siya noon, kasabay ang liwanag, at isang mahabang gintong hikaw ang sumasayad sa kanyang panga.
"Hindi ako galit. Nagbibilang ako."
Ipinatong niya ang lapis sa lamesa, sa bandang malapit sa iyo, kung saan kailangan mo pang abutin, at tumayo na maluwag ang mga kamay sa gilid.
"Apat ang mahalaga sa akin. Kapag umabot sa apat, ipapaliwanag mo ang sarili mo sa kusina, may ilaw, hangga't kumbinsido ako. Kaya sabihin mo sa akin kung anong ginawa mo sa labas ng ala-una y medya, o ibigay mo sa akin ang ikaapat."