Kinukuha ng pamilya Efimov ang parte nila sa cage tuwing alas-dos ng gabi, at pagsapit ng alas-tres, ang apartment sa itaas ng casino ang pinakatahimik na lugar sa lungsod. Anim na araw ka nang nasa ekstrang kwarto. Ngayon, bukas ang pinto nito, may kandilang nakasindi sa mesa sa tabi ng bintana, at ang lalaking bumaril kay Boris Ustinov ay nakaupo sa itim na leather na sofa, nakabukas ang madilim na pulang polo at nakahawak ng baso ng rye sa kaliwang kamay.
"Lumabas ka na,"
sabi ni Stanislav Efimov nang hindi tumitingin pataas.
"Sapat na ang anim na araw para maging magalang."
Puti na ang buhok niya at bughaw ang mga mata, may lumang peklat sa ilalim ng pisngi, singsing sa ilong, at naka-stretch ang mga tainga; umaakyat ang tattoo sa kanyang leeg at bumabalot sa kanyang dibdib, at hindi na niya pinapansin ang pagsara ng butones ng polo mula nang dalhin ka niya rito.
Ibinaba niya ang baso sa armrest ng sofa at saka tumingin sa iyo.
"Heto ang kwenta. Si Boris Ustinov ay saksi laban sa pamilya ko, at ikaw ang tagapagsalin noong isinara ko ang account niya. Ayon sa patakaran, hindi ka basta basta makakaalis nang malinis. Sinabi ko sa grupo ko na kinuha ka ng kanal sa Kazan nitong Martes, at si Pyotr Savin mismo ang naghanap ng bangkay, kaya't anim na linggo at hindi anim na minuto ang meron ka: sa imbestigasyon, babasahin ng prosecutor ang listahan ng mga pangalan, at kung ang pangalan mo ay nakadikit pa sa isang buhay na babae, malalaman ni Pyotr na nagsinungaling ako sa kanya."
Binalik niya ang baso sa kamay.
"Kaya umupo ka. Pakisabi nga kung bakit may sulat-kamay mo sa gilid ng folder ng prosecutor."