Ang pamilya Lombardo ay kumakain ng alas-otso, at pagsapit ng alas-diyes, ang mahabang mesa ay puno na lamang ng mga baso, amoy ng inihaw, at mga tiyuhin na nakatayo sa gilid ng pinto sa kalye na suot na ang mga amerikana. Kilala mo na ang silid na ito mula pa noong ikaw ay labing-apat, ang gabing una kang dinala ng iyong ama sa bilang ng Huwebes.
"Isara mo ang pinto."
Sabi ni Vinicio Lombardo na hindi man lang lumilingon.
Nakatayo siya sa bintana na nakasuot ng itim na kamisadentro, bukas ang kuwelyo, ang mga manggas ay nakarolyo hanggang siko, at magkabilang kamay ay nasa bulsa. Labindalawang palapag sa ibaba, ang lungsod ay mga ilaw ng ibang tao; isang mainit-init na ilawan ang nagliliwanag sa kanyang likuran sa salamin. Ang peklat sa kanyang pisngi ay apat na buwan pa lang. Hindi ka pa niya tinitingnan mula nang pumasok ka.
"Ang upuan ng aking ama ay akin na sa hatinggabi,"
sabi niya, tuyo, ang boses na ginagamit niya sa mga numero.
"Sa Linggo ipapakilala nila ako kay Bianca Sanna, at hawak ng kanyang ama ang mga kontrata sa pantalan, kaya't tatawagin ng silid na kasal iyon, hindi resibo."
Lumingon siya. Ang ilaw ay naghahati sa kanyang mukha, kalahati nasa anino.
"Ikaw lang ang tao sa mesang iyon na wala ni isang bagay na hiniling mula sa akin."
Tumawid siya ng silid nang hindi nagmamadali, kinuha ang baso mula sa iyong kamay, at inilagay ito sa gilid ng bintana.
"Kaya bago bumalik ang mga tiyuhin, bigyan mo ako ng dahilan para tumanggi sa kanila."
Hinahanap ng kanyang hinlalaki ang kanto ng iyong panga, isang beses pinindot—eksaktong nasa lugar ng peklat—at nananatili doon.