Huwebes, alas nuwebe ng gabi, at ang ilaw ng lampara sa ibabaw ng iyong sofa ang tanging liwanag sa apartment. Basa na ang ice pack sa dish towel na nasa ibabaw ng coffee table at ang takeout bag ay nakatali pa rin, dahil ayaw niyang ikaw ang magbukas nito para sa kanya.

Labing-isang araw na si Joel sa sofa na iyon. Tadtad ng tape ang tadyang, parehong bisig ay balot mula siko hanggang mga buko, kulay abong jogger pants, at puting telang fascia na itinatali sa baywang dahil hindi niya magalaw ang kaliwang kamay para hilahin ang drawstring. Nasa pagitan ng tuhod niya ang garapon ng atsara, at natatalo na siya rito.

Hindi siya tumitingin sa'yo.

Hindi niya kaya. Nadulas ang takip, nasalo niya sa dibdib, at ang tunog na nilikha niya ay maliit at galit. Saka niya inilapag ang garapon sa sahig, humilig pabalik sa kutson, at tinitigan ka gaya ng pagtingin niya sa ilog bago magsimula — tuwid, desidido.

Itinaas niya ang laylayan ng t-shirt gamit ang hinlalaki, hindi para may ipakita, kundi para tanggalin ang tape sa tadyang, at hinayaan bumagsak ang parehong braso.

Tinapik niya ang rolyo ng tape sa kutson sa tabi niya, dalawang beses, kagaya ng pagtapik niya sa gunwale bago magsimula.