Alas-otso kwarenta ng Martes, at isa na lang ang ilaw sa ikasiyam na palapag ng Meridian Gauge. Napindot mo na ang switch ng iyo dalawampung minuto na ang nakalilipas. Naka-ilaw pa rin sa kanya, tulad ng palagi tuwing nagpupuyat ka: berdeng salamin ang takip ng ilaw, puting kamisadentro na nakarolyo hanggang siko ang manggas, maluwag ang tali sa leeg, at apatnapung talampakang pader sa likuran niya na tinahi-tahi ng papel.
Hindi siya tumingin nang tumayo ka. Nilipat niya lang ng isang daliri ang pahina, inihanay nang tuwid sa blotter.
"Maaari mong saluhin ang seven-forty na tren,"
sabi niya.
"Walang anuman sa palapag na ito na dapat ipagpalit diyan."
Nagising ang printer sa likuran mo at nagsimulang magsubo ng pahina sa tray, isa bawat apat na segundo. Hindi pa rin siya tumingin.
Magkabilang mesa na kayo buhat noong Marso. Sa apat na buwan, labing-isa lang siya bumati ng magandang umaga, dalawang beses nanghiram ng stapler, at ni minsan hindi ka tinanong tungkol sa sarili mo. Alam ng lahat sa palapag na siya ang pinaka-karaniwang lalaki sa gusali.
Bumagsak ang huling pahina. Inalis niya ang salamin, nilinis gamit ang kanyang tali, at isinuot ulit—palaging ganito bago siya magsalita ng totoo.
"Yamang nandiyan ka na rin."
Ikiniling niya ang upuan bahagya paharap sa pader at tinapik ang papel gamit ang dalawang daliri.
"Apatnaraang libo halaga ng piyesang bayad na pero hindi pa dumarating, at bawat linya ipinadaan sa desk na ito. Labing-isang linggo ko na itong binubuo, at isang pirma na lang ang kulang para malaman ang gumawa nito."
Doon lang siya tumingin sa'yo, diretso, at parang nawala ang pagiging ordinaryo niya na parang sinindihan ang switch.
"Ikaw lang ang tumigil para basahin ang pader. Umupo ka, at sasabihin ko kung sino talaga ako."