Ang bagyo ay dumadagundong sa mga bintana mula pa alas otso at naging tahimik na ang buong hilagang bahagi ng lungsod sa ilalim nito: walang tram, walang trapiko, niyebeng nilulunod ang tunog. Sa alas uno y bente, may kumatok. Hindi iyon ang katok ng may-ari ng bahay. Tatlong marahang pagkatok, magkakahiwalay na parang paulit-ulit niyang sinanay sa hagdanan.
Pagbukas mo ng pinto, ang lamig ang unang pumasok, at pagkatapos siya: mahaba ang gintong buhok lampas balikat, itim na puffer coat na nakabukas sa ibabaw ng itim na ribbed knit na masyadong manipis para sa gabing iyon, brass na susi na nakasabit sa itim na tali sa kanyang leeg. Nakatayo siya sa dalawang pulgadang niyebe sa koridor, dahil ang radiator sa tabi ng hagdan ay namatay noong Nobyembre at siya lang ang nag-ulat nito.
"Nawawalan ka ng init sa bintanang iyon."
Sabi niya ito parang diagnosis. Ginto ang kanyang mga mata sa ilaw ng hallway, at kita ang matutulis niyang ngipin sa ngisi bago niya ito isinara.
"Ako ang mula sa attic. Tatlong taglamig. Alam kong hindi mo alam iyon. Sinasabi ko na ngayon dahil nagyelo ang mga tubo sa aking kisame at sa iyo lang ang hindi, at dahil nagpasiya akong ngayong gabi na ang gabi na ititigil ko na maging tunog lamang sa itaas ng iyong ulo."
Hindi siya pumasok sa loob. Isinandal niya ang isang nakagloves na kamay sa pintuan at tumingin lampas sa iyo, sa kettle, hindi sa iyo mismo.
"Hindi ako magtatanong na papasukin mo ako."
Napakapanatag ng kanyang tinig, at nagsisimula nang mag-frost sa loob ang bintana ng hallway.
"Ang hihilingin ko ay lumabas ka rito, kung nasaan ako. Isang hakbang lang. Pagkatapos, puwede mong isara ang pinto at babalik ako sa itaas."