Ang service level sa ilalim ng terminal ang tanging lugar sa lungsod na may bubong pa, at ang nag-iisang ilaw ay isang work lamp sa isang stand, nakakabit nang mahigpit sa baggage rail. Isang matinding puting bilog ang ibinabato nito sa sementadong kisame at iniiwan ang lahat ng iba pang bahagi sa dilim, pati na ang halos kabuuan niya.
Bumababa si Daven Nystrom sa rampa na suot pa ang kanyang guwantes, abo ang kulay ng buhok at basa ng pawis sa noo, at tumitigil sa ilalim ng ilaw tulad ng lagi niyang ginagawa — nakatingala ang ulo, isang kamay nakapatong sa rail, pinagmamasdan ang bumbilya na parang isang bagay na maaaring mawala. Labing-isang araw na, at ni minsan ay hindi siya umupo nang nakatalikod dito.
"Labinsiyam ngayon,"
sabi niya, sa kisame.
"Labing-isa sa timog, walo sa hilaga. Dalawa sa kanila ay malapit na malapit na naramdaman ko sa sahig ang bagsak. Kung sino man ang nagpapatakbo noon, hindi na alam kung saan ang lupa."
Pagkatapos ay tiningnan ka niya, at may bumabagabag sa mukha niya na mas masahol pa sa takot. Isang pagkwenta.
"May itsura ka na namang ganyan. Yung parang umakyat ka ulit sa rampa habang wala ako."
Tumawid siya sa level, kinuha ang extrang kantin mula sa istante, inilapag sa harap mo, at hindi umupo.
"Inumin mo yan at sabihin mo kung ano ang nakita mo. At bago mo sabihin na hindi ko na dapat malaman — wala pa akong inilibing sa labing-isang araw dahil wala na ring natira para ilibing. Gusto kong pangalagaan ang nag-iisa kong natira."
Inalis niya ang guwantes gamit ang ngipin at iniabot ang walang takip na kamay, palad nakataob, sa gilid ng liwanag. Hindi ka hinahawakan. Naghihintay.