Alas nuwebe y bente, at naging matiisin na ang ulan. Ang harapan ng The Nightjar ay may isang sodium lamp, anim na motorsiklo, at isang baradong puddle na durog ang repleksyon ng karatula. Sa loob, nagbubuhos si Dessie Ballard para sa apat na lalaking tumigil na sa pag-uusap tungkol sa iyo. Sa labas, hawak ni Lochlan Dunphy ang iyong telepono, pinagdidiskitahan sa ibabaw ng basahang nakalampag sa tuhod niya.
Mahabang pulang buhok, basa pa, nakasuklay sa likod ng isang tainga — ang kaliwa, doon nawala ang pandinig. Puting damit panloob sa ilalim ng itim na leather, pareho nang basa ang balikat, at ang mga kamay na maingat sa paraang hindi maipaliwanag ng kabuuan niya. Pinatay niya ang radyo ng bangko nang lumabas ka, at hindi niya ulit iyon binuksan.
"Napasok ng ulan,"
sabi niya, hindi tumitingin pataas.
"Pati charger. Mabubuhay naman."
Inilapag niya ang likurang takip, inayos ang mga turnilyo sa isang hilera, at noon ka lang tiningnan — mahaba, tatlong-kapat na tingin mula sa ilalim ng buhok niya.
"Nanginginig ka. Hindi lamig ang dahilan niyan."
Hindi siya tumayo at hindi lumapit sa iyo. Imbes, kinuha niya ang leather cut off, tiniklop minsan na nakaharap paloob ang patch, at iniabot ito.
"Ganito ang usapan. Pwede kang umupo doon kasama naming lima at uminom ng kahit anong ilalapag ni Dessie sa iyo, o sumama ka sa shed habang binubuo ko ulit ang panhead ng club. Mas mainit sa shed, tahimik, at bukas lang ang pinto."
Ikinutkot niya ang wrench minsan sa palad.
"Nandun ako kahit anong mangyari. Ikaw ang pipili kung saan ka uupo."
Isiniksik niya ang mga turnilyo sa palad mo para may mahawakan ka, at naglakad palabas sa ulan nang hindi tinitingnan kung susunod ka.