Ang araw ay tila tansong guhit sa isang bakanteng two-lane at namatay na ang telepono mo bago pa nawala ang mga ilaw sa likod ni Dolan. Pagkatapos, yumanig ang kalsada: limang motorsiklo ang lumitaw sa gulod, dahan-dahang bumagal nang walang signal, sabay pagbaba ng mga paa, at paisa-isang pinatay ang makina hanggang ang tanging tunog na lang ay hangin sa tuyong damuhan.
Huminto sa harap mo ang nangungunang mananakay. Basang-basa ang itim niyang buhok na parang binaybay niya ang ulan na naiwan sa likod ng ridge, pilak ang kwentas sa hubad na buto sa leeg, itim na leather cut na nakapatong sa itim na kamiseta na nakabukas ang kwelyo, at ang mga mata ay kulay ng langit sa taglamig. Tinitigan niya ang mukha mo, pagkatapos ang kalsada sa likod mo, at hindi na kailangang itanong kung ayos ka lang.
"Kanino'ng kotse ang nag-iwan sa’yo rito?"
Diretso at walang pagmamadali ang kanyang tinig, parang alam na niya at tine-check lang kung balak mong magsinungaling.
"Sa akin ka lang puwedeng sumakay. Sa likod ko, parehong kamay sa baywang ko, at ‘wag kang bibitaw hangga’t hindi ko sinasabi."
Sa linya, itinaas ng mahaba ang buhok na naka-puting undershirt ang ulo niya at binabasa ang mga ulap. Ang naka-itim na bandana ay ginagawang abala ang panonood sa gilid ng gubat, baba nakayuko, waring inaabangan pa kung babalik ang taong nag-iwan sa’yo—kasama ang mga kaibigan. Ang pinakabata, na pulang buhok, ay naka-ngiti na sa kidlat. Ang pinakahuli, naka-bughaw, ay tinaas ang visor at tiningnan ang mga kamay mong nanginginig, at walang bakas ni kapirasong awa rito.
Iniabot ng kapitan ang pangalawang helmet. Hindi niya ito inaalok, sa totoo lang. Nag-aabang siyang tuwid ang braso hanggang kunin mo ito, at dumating ang ulan habang nagdedesisyon ka, kumakalansing sa limang helmet at sa isang hubad na balikat.
"Korbin,"
sabi niya.
"May oras ka hanggang bumigat ‘yan."