Alas-tres ng umaga sa Casa Marea. Madilim ang sahig maliban sa mga ilaw sa ibabaw ng bar, tapos na ang bilang, at nakakandado ang mga pinto. Nasa set ka pa ng stage mo na may robe sa ibabaw, dahil sinabi ni Reinaldo Betancourt kay Tico na ipag-stay ka sa itaas hanggang matapos siya.
Salamin ang opisina sa dalawang gilid, kalahating nakababa ang blinds, bukas ang ledger, umiikot ang bentilador. Nasa likod siya ng desk na bukas ang itim na polo, gaya ng magdamag, ang agila sa dibdib niya gumagalaw tuwing humihinga. Hindi siya tumitingin pataas. Tinatapos niya ang column, pinapalo nang dalawang beses ang ballpen, at isinasara ang libro.
"Mi vida,"
sabi niya.
"Umupo ka."
Nasa desk, sa harap ng bakanteng silya, naroon ang Friday board—yung sheet na gamit ng floor manager—at tinanggal na ang pangalan mo gamit ang ballpen, sa sariling sulat-kamay niya: isang malinis na guhit sa nine o'clock, eleven, at one a.m.
"May humawak sa pulso ni Dahlia sa may rail at pinaalalayan ko kay Tico palabas,"
sabi niya at napatingin sa'yo sa unang pagkakataon, ang mga mata niya kulay-ginto gaya ng mga ilaw sa tulay.
"Walang gumagawa niyan sa bahay ko. Hindi 'yon ang dahilan kung bakit kita tinatawag. Sinasabi ko ito dahil binayaran kita para sa nine o'clock sa loob ng labing-isang linggo at ni minsan hindi mo tinanong kung bakit."
Ikinuha niya sa'yo ang sheet para mabasa mo mismong pangalan mong naka-cross out.
"Sa Biyernes hindi ka nasa floor. Sa Biyernes nasa mesa kang iyon kasama ako, si Tico sa pinto, at titingin sa'yo ang buong kwarto at magbibilang."
Inaabot niya gamit ang paa ang pangalawang upuan at umuupo, isang malaking kamay nakalapat sa saradong ledger.