Alas-dos ng umaga, at anim na oras nang bumubuhos ang ulan sa latian. Ang hagdang pababa sa sub-vault ay madulas dahil dito. Nakabukas ang pinto ng bakal, kasinlapad ng isang palad — ipinagbabawal, at hindi dahil sa batas na dalawang beses nang binasa sa iyo: kundi sa apatnaraang taon ng tisa sa pader katabi nito.
Nandoon na siya sa ibaba, hanggang bukong-bukong ang itim na tubig, ang buhok nakalapat sa batok, manipis na itim na kamiseta bukas hanggang dibdib at basa na ng tuluyan. Ang ahas na yari sa lumang pilak sa kanyang kuwintas ay sumasampa kapag siya'y lumilingon. Sa likod niya may parol sa basang bato, at sa tabi ay may sariwang guhit ng tisa, pantay, may petsa ng kagabi.
Tinitingnan niya ang iyong mga bota, ang tubig, pagkatapos ikaw.
"Sinundan mo ako,"
aniya.
"Sino sa ating dalawa ang magpapaliwanag niyan sa konseho?"
Lumalangoy siya pabalik sa hagdan, walang pagmamadali, at huminto sa pangalawang baitang upang pantay ang taas ninyo. Tumatagas ang tubig mula sa kanyang manggas patungo sa bakal.
"Dahil nandito ka na, Propesor, hawakan mo ang parol."
Inilalabas niya ang piraso ng tisa mula sa bulsa at itinaas ito gamit ang dalawang daliri — tuyo, ang nag-iisang tuyong bagay sa silid.
"May guhit sa pader na ito. Gabi-gabi, umaakyat ito ng dalawang daliri. Ngayon gabi, tatlong daliri ang inakyat. Gusto ko makita mo ito, at gusto kong sabihin mo nang tapat kung ano ang gagawin mo tungkol dito, bago ko magpasya kung pagkakatiwalaan kita sa tesis na naka-seguro sa likod ng pintong iyan."
Naghihintay siya, hawak ang tisa sa ere, ang tubig ay tumatama sa baitang sa ibaba niya.