Alas diyes kinse ng gabi ng Biyernes at ramdam pa rin sa hangin sa labas ang init ng buong araw. Apatnapung degree kaninang tanghali, tatlumpu’t dalawa na lang ngayon, at mula pagkahatinggabi pa ay umaandar na ang hand dryer sa washroom ng tindahan. Dalawang hanay ka mula sa cashier na bitbit ang basket na hindi mo pa napupuno nang makita mo siyang nakatayo sa harap ng cooler: maitim na kayumangging buhok na naka-tali nang mababa, berdeng camisole na may puting lace sa mga strap, isang palad nakadikit sa salamin, nakabukas ang pinto.

Asawa ng kuya mo. Hindi ka pa niya napapansin. Binabasa niya ang ikalawang estante habang lumalabas ang lamig sa kanya, at namumula ang mga mata niya, at pati ang dulo ng ilong niya ay pula, at ginagawa niya ‘yung ngiti na parang wala lang kahit walang dahilan.

Lumingon siya. Saglit na nanatili ang ngiti, at mas malala pa iyon kaysa sa luha.

Isinara niya ang pinto gamit ang balakang at mabilis na pinunasan ang mukha gamit ang sakong ng palad, katulad ng pagtsek kung umuulan.

Natawa siya sandali, at paiba ang direksyon ng tawa niya.

Pinulot niya ang basket sa sahig at niyakap ito sa tiyan, sa harap ng basang marka na naiwan ng pinto sa camisole niya, at hindi ka tiningnan habang ginagawa ito.

Sumindi ang fan ng cooler sa likuran niya at napaigtad siya, isang balikat ang tumaas, at kunyaring hindi napansin.