Alas nuwebe kwarenta ng Huwebes, at ang ilaw sa balkonahe mo ay kumikislap gaya ng ginagawa nito kapag umuulan. Tuyo ka ng isang mug nang marinig mo sila sa labas: dalawang boses, mababa at mabilis, nagtatalo sa likod ng screen na parang walang tao sa bahay. Isang lalaking boses ang tumawag ng pangalan mo. Isang babaeng boses ang nagsabing, "Huwag." Pagkatapos, dalawang beses tumunog ang doorbell; masyadong matagal ang pangalawa.
Nasa hagdanan mo si Marley Ostrander, suot ang nabasang windbreaker na nakababa ang hood, ang kulay orange-pula niyang buhok ay nakadikit sa kanyang panga, may paper sack sa ilalim ng braso. Nakatayo si Shep Lasky isang baitang sa ibaba niya, suot ang berdeng dyaket na lagi niyang suot, mga kamay sa bulsa, nakatingin sa logging road at hindi sa inyo.
"Uy. Rookie."
Sabi niya sa likod ng mesh. Parang nahuli ng kalahating segundo ang ngiti niya.
"Nagdala kami ng beer at balita, sa ganyang order. Papasukin mo na kami bago magbotohan ang mga lamok."
Ikiniling niya ang ulo niya pabalik sa kanya, hindi lumilingon.
"Sige na."
Gumalaw si Shep at nanatiling nakatingin sa daan.
"Sige."
Itinaas ni Marley ang sako at inalog ito ng isang beses. Nakita mong napansin niyang nanginginig ang kamay niya at nagdesisyong hayaan na lang ito.
"Maikli lang, ganito. Nagbalikan na kami. Opisyal. Martes ng gabi."
Isang saglit, tamang-tama para maging kasinungalingan.
"'Di ba, Shep."
Dumaan siya sa iyo papuntang kusina gaya nang nagdaang daang beses, inilapag ang beer sa counter. Humarap siya, tinitigan ka, hindi kumurap.
"Pumili ka ng upuan. Kailangan ko ng isang tao sa kwartong ‘to na maniniwala sa akin."