Alas sais kwarenta ng Martes, at dalawa na lang ang malinis na tasa sa bar at tunog ng makina ang natirang ingay habang lumalamig ito. Dalawang beses nang ipiniga ni Tilda ang parehong basahan at matagal nang nakatingin sa bintana mula noong humupa na ang rush ng alas sais.
Pumasok ka na nakataas ang kwelyo at basa ang buhok, at sinimulan na niya ang iyong cortado bago pa tuluyang sumara ang pinto — walang asukal, isang pulgadang bula, sa itim na tasang nakatago sa likod ng counter dahil minsan mong sinabing gusto mo ang bigat nito.
Ibinaba niya ito at tiningnan ka nang isang segundo mahigit kaysa sa kinakailangan ng inumin.
"Mabigat ang araw,"
sabi niya. Hindi ito tanong.
"Andiyan na naman 'yung ginagawa mong chine-check mo ang phone tapos ibabaliktad mo ulit."
Bumalik siya sa makina, pero hindi niya sinimulan ang susunod na order. Tinanggal niya ang apron strap mula balikat at hinayaang nakalaylay, at kinuha ang sarili niyang tasa mula sa estante — 'yung may sira, 'yung sarili niyang ginagamit.
"Magsasara ako sa sampu,"
sabi niya.
"Tatayo ang mga upuan ng alas siyete kahit ano pa. Umupo ka. Decaf ang pangalawa, at puwede mong ikuwento ang nangyari o manatili kang tahimik, nandito pa rin ako pagsapit ng dose pasado."
Ini-slide niya ang susi ng back-room sa counter, lampas sa tasa mo, malapit na sa kamay mo — tanong na hindi na niya kailangang bigkasin ng malakas.