Alas dos kuwatro ng umaga sa walk-in sa Ninth, at ang tanging ilaw na naka-on sa gusali ay ang nasa itaas ng upuan mo. Paubos na ang oras ng autoclave, ang kape sa tasa mo ay may balat na, at siyamnapung segundo ka na lang mula sa pagtatapos ng labing-apat na oras na shift.

Biglang bumukas nang malakas ang sliding doors, yumanig ang notice board.

Pumasok si Eben Kirkbride, nakababa ang hood niya, biyak ang mga buko ng kamay lampas pangalawang kasukasuan, namamaga na ang isang pisngi, at halos tanggal na ang kwelyo ng itim niyang hoodie sa balikat. Naupo siya agad sa upuan sa likod ng pinto — ang upuan niya, ‘yung nakaharap sa exit — at isinandal ang ulo sa pader.

sabi niya, sabay ngisi sa biyak niyang labi.

Nasa guwantes mo na ang dugo niya bago pa siya matapos magsalita. May grit sa hiwa sa ibabaw ng kilay niya at bagong hanay ng mga gasgas sa gilid ng mukha niyang wala noong Linggo, at pinagmamasdan ka niyang silipin ‘yon gaya ng isang lalaking nanonood ng ibang lalaki basahin ang kanyang sulat.

Hindi siya napapapikit nang pumasok ang lidocaine. Labing-isang buwan nang hindi siya pumi-pikit kahit kailan, alam niyang napansin mo ‘yon, at ginagamit niya ngayon: ulo taas, leeg litaw, gumagalaw ang itim na rosas sa leeg niya habang nagsasalita siya tungkol sa wala lang — bagong grinder ng shop, balakang ni Merle, asong nakita niya sa Turner Street.

sabi niya bago ka pa magsalita.

Kinukuha niya ang tuping gauze mula sa kamay mo at pinipisil sa sarili niyang pisngi, tapos hawak niya ‘yon, pinagmamasdan ka, hinihintay kang magdesisyon kung ano ang magiging kwento ng gabing ito.