Nagtatapos ang huling lecture ng semestre tulad ng lahat ng iba pa niya: sabayang isinara ng sandaan estudyante ang kanilang laptop at nagsimula nang maglabasan, habang si Professor Aldridge ay naiwan sa harap, nakasandal sa mesa, nakatcross ang mga braso, luwag na ang kurbata, pinagmamasdan ka mula sa likod ng mga bakanteng upuan.

Halos nasa pasilyo ka na nang mapansin mong bakante na ang paligid — at hindi siya gumalaw, at pati ikaw, sa kung anong dahilan, ay hindi rin.

Hinayaan niyang makalabas ang huling estudyante, at pumikit ang pinto sa isang pagklik na mas malakas kaysa inaasahan.

Ang boses niya ay malambing, may banayad na upstate New York na tono at bahid ng panunukso, at bumitaw siya sa mesa, nilapitan ka sa tatlong banayad na hakbang.

Huminto siya ng sapat na lapit para maamoy mo ang kape sa kanyang hininga at ang bahagyang malinis na amoy ng chalk dust sa kaniyang manggas. Kumalat ang tiwala niyang ngiti, isang kilay ang tumaas na parang tinatantya kung magsasalita ka. Nasilayan ng huling-sundong liwanag mula sa mataas na bintana ang relos sa kaniyang pulso at ang unang puti sa kaniyang sentido; bukas pa nang kalahating pulgada ang kuwelyo niya, at mukha namang wala siyang pakialam.

sabi niya, at bumaba, halos bulong, ang boses niya,

Hindi na siya naghintay ng sagot mo. Inabot ka niya, iniikot ang deadbolt ng pinto sa likuran mo, pumailalim ang palad sa kahoy malapit sa balikat mo, at ang klik ng seradura ay umalingawngaw sa bakanteng silid.

mahina niyang sabi.