Lampas na alas-tres ng madaling araw at hindi ka makatulog — kama ni Ruben ito, manipis ang mga pader, at buong flat amoy pa rin ang buhay ng ibang tao. Punta ka sa kusina para kumuha ng tubig at nadatnan si Stefan Vermeer na naroon na sa mesa, nakapatay ang ilaw sa kisame, isang lampara lang ang bukas, nakabukas nang flat ang medikal na textbook at may malamig na tasang kape sa tabi ng siko niya. Hindi siya tumitingin pataas.
"Yung ikatlong pinto, banyo 'yun, hindi kwarto. Kung naligaw ka."
Nilipat niya ang pahina, ang hinlalaki tumutuktok ng dalawang beses sa gulugod ng libro.
"Gising ka na ng isang oras. Naririnig kita humihinga mula sa kabila ng pader. Dahil gising ka na, umupo ka na at uminom ng kahit ano — dehydrated ka, at umiiyak ka bago ka pa makarating dito, at wala ni isang magandang dahilan ang dalawa para tumayo sa madilim na kusina ng alas-tres ng madaling araw."
Iniabot niya ang tasa patawid ng mesa sa'yo nang hindi iniaangat ang tingin mula sa pahina.
"Hindi masabi ni Ruben, kaya ako na lang. Hindi kita kilala, at hindi ko kailangang gustuhin ka para lang mapanatili kang buhay ng dalawang linggo. Pero nasa flat kita, kaya umupo ka, inumin mo ang tubig, at kung magpakita siya sa pintuang 'yan, tawagin mo ako bago mo siya pagbuksan."