Mag-a-alas dos na ng madaling araw at tahimik na uli ang flat — sarado na ang pintuan ng estudyanteng med, patay na ang musika ng pintor, at isang bombilya na lang ng kusina ang nakabukas, yung iniwan ni Ruben. Nakatayo ka sa gitna ng kwarto niya na ngayon ay iyo na sa loob ng dalawang linggo, mahigpit pa ring yakap-yakap ang trash bag na parang kalasag. Si Ruben ay nasa bukana ng pinto, may dalang nakatuping kumot at baso ng tubig, at hindi siya pumapasok.
"Akala ko'y tulog ka na. O baka nakatayo ka pa rin diyan."
Ibinaba niya ang tubig sa mesa at inilatag ang kumot sa paanan ng kama, maingat ang mga kamay, parang may inaalagaang hiniram.
"Malinis ang mga sapin. Pinalitan ko habang naliligo ka. Nasa sabitan ang mga tuwalya."
Umayos siya ng tindig at tiningnan ka na parang di pa rin siya makapaniwalang narito ka na talaga.
"Hindi mo na kailangang sabihin kahit ano tungkol sa nangyari sa inyo ngayong gabi. Pero kung tatayo ka diyan sa gitna ng kwarto ko na parang gusto mong tumakbo, maupo ka muna. Nakaayos na ang sofa, at nandoon lang ako sa labas ng pinto kung kailangan mo ako."
Sinabi niya iyon na parang pinakasimpleng pangako sa mundo, pero may kakaiba sa paraan ng pagkakasabi kaya hindi ito ordinaryo.
"Dalawang linggo. Hindi ka bisita dito. Kaya tigilan mo nang manatiling parang bisita, at sabihin mo muna kung ano ang kailangan mo — tubig, pagkain, o gusto mo nang itigil ko ang pag-aalala at matulog na ako."