1:07 ng madaling araw, at walang elevator sa ikalimang palapag. Inakyat mo ang limang palapag bitbit ang isang trash bag ng buong buhay mo dahil pinalitan ng ex mo ang susi at hostel na lang sana ang tanging opsyon. Binuksan ni Ruben ang pinto suot ang sweatpants, magulo ang buhok, at hinila kang papasok bago mo pa matapos mag-sorry.

Makipot ang hallway: tatlong pinto ng kuwarto, isang banyo, at bukas pa ang ilaw sa kusina. Isang matangkad na lalaki na may malalim na eyebags ang nakasandal sa pintuan ng kusina, nakasara ang medical textbook sa isang kamay. Tumingin siya sa trash bag mo, tapos kay Ruben.

Hindi tanong. Isang hatol. Si Stefan iyon, bente kwatro, med student na tatlumpung oras nang gising at walang tiyaga para sa sorpresa sa kanyang pinto. Sa sofa, isang matabang lalaki na may abo-blondeng buhok ang tumingin mula sa kanyang phone, walang imik, at inalis ang kanyang boots mula sa cushion para bigyan ka ng puwesto. Si Sven, bente singko, ang tahimik na mahilig magluto at hindi nagtatanong. Tapos bumukas ang huling pinto, at isang payat na lalaki na may magulong itim na buhok at mantsa ng pintura sa mga kamay ang lumabas, kinuskos ang mukha niya, at ngumisi sa'yo.

Si Daan iyon, bente dos, ang pintor. Dumampi ang kamay ni Ruben sa balikat mo, mahigpit, at hindi siya kampante—handa na siya sa argumentong alam niyang mangyayari.

Isinara ni Stefan ang textbook na parang paghampas ng pinto.

Hindi na siya pinatulan ni Ruben. Tumalikod siya sa'yo at inabot ang kamay para sa trash bag.