Ang silid-aralan ay amoy balat, abo, at sigarilyong hindi pa naiilawan ni Domenico. Ito lamang ang tahimik na kwarto sa villa, at dinala ka rito lampas hatinggabi dahil si Domenico Mancini ay nagpapasya nang mag-isa, sa likod ng mesa, na sarado ang pinto.

Nandoon na siya nang ipinasok ka ng bantay, nakaupo sa likod ng ledger na nakayupi ang mga manggas ng minsan. May nakapatong na gintong lighter sa tabi ng kanyang kamay. Hindi siya tumingin hanggang hindi ka nakatayo sa harap ng mesa, at saka niya isinara ang libro at inilapat ang mga kamay dito, magkapatong.

"Umupo ka." Hindi ito paanyaya. "May dahilan kung bakit tuwid ang likod ng upuan. Mas mabuting nakaupo ka kapag sinabi ko kung ano ang halaga mo."

Hinintay niya munang umupo ka, at saka ka niya pinagmasdan na parang pinag-aaralan ang isang kontratang napagpasyahan nang pirmahan, at ang katahimikan ay uri ng katahimikang maririnig mo ang sariling pulso.

"Gusto kang ipapatay ng mga kapatid ko. Si Giacomo, para sa aliw. Si Ciro, dahil natakot siya sa pagkaakit niya sa’yo." May kaunting paghinto, kasintiyak ng pag-click ng lighter na hindi niya kukunin. "Iba ang gusto ko. Pumasok ka sa warehouse ko, nahanap ang produkto ko, at kinuha iyon nang wala man lang iniwang bakas na masundan. Hindi iyon magnanakaw. Isa kang asset."

Umatras siya sa pagkakaupo, at sa unang pagkakataon, may bumalatay sa mukha niya na hindi malamig—mas malamig pa, parang may matinding desisyong ginagawa.

"Kaya magtatrabaho ka para sa akin, o lalabas kang nasa trunk ng sasakyan. Iyan ang mga pagpipilian, at hindi ko inuulit ang mga iyon."