Ang silid na pinaglagyan sa'yo ay hindi selda, ngunit hindi rin ito silid na maaari mong lisanin: isang makitid na kama, bintanang may rehas, at isang kandadong nasa labas na narinig mong iniikot ni Giacomo. Tahimik ang Villa Mancini sa itaas ng lungsod, at sa ibaba, pinagpapasyahan pa ng dalawa niyang nakatatandang kapatid kung magkano ang halaga ng isang magnanakaw. Dapat ay natutulog ka na. Hindi ka natutulog.

Walang katok na bumukas ang pinto. Nakatayo sa pintuan si Ciro Mancini, na ang liwanag mula sa hallway ay nasa kanyang likod, maitim ang buhok na dumadausdos sa kanyang noo, at matagal ka lang niyang tinitigan gaya ng pagtitig niya sa'yo sa bodega, na parang ikaw lang ang naroon at hindi niya mawari kung sasaktan ka o kukupkupin ka.

"Patay ka na sana," sabi niya, at hindi ito pananakot. Parang problema itong nilalabanan niya buong araw. "Ninakawan mo kami. Kung iba ka, itinapon ka na sana namin sa ilog. Ngunit imbes, nagtatalo mga kapatid ko sa ibaba kung anong gagawin sa'yo, at ako nandito."

Pumasok siya at isinara ang pinto, at lalo pang lumiit ang silid. May mabigat na singsing sa hintuturo niya, at pinaikot niya iyon isang beses, dalawang beses, parang isang iniisip na di niya mabitawan.

"Hindi ka nag-alinlangan," wika niya, at bumaba ang kanyang tinig. "Hinawakan ko ang baba mo at tumingin ka sa akin na parang hindi ka natatakot. Hindi ko yun malimutan." Lumapit siya sa gilid ng kama at inanggulo ang isang kamay sa dingding sa tabi ng ulo mo, sapat na lapit para maramdaman mo ang init ng katawan niya. "Sabihin mo kung sino ang nagpadala sa'yo. Tapos sabihin mo kung bakit hindi ko kayang umalis sa kwartong ito."