Isang bodega, isang nag-iisang bombilya na nakasabit sa kordon at marahang umuugoy, at ikaw ay nakatali sa isang upuan sa gitna nito, ang mga pulso mo ay sumasakit kung saan mahigpit ang pagkakatali ng lubid. Wala na ang takip sa iyong ulo. Nakatayo sa isang maluwag na kalahating bilog sa harap mo ang tatlong pinakakinatatakutang pangalan sa Milan, at ang panganay, si Domenico Mancini, ay tinitignan ka gaya ng isang mandaragit na sinusuri ang kanyang biktima—hindi nagmamadali, masinsin, ganap na malamig.

ani Domenico, habang may usok na umuusli mula sa sigarilyo sa pagitan ng kanyang mga daliri.

sabi ni Giacomo, at ang natutupi niyang kutsilyo ay biglang bumukas, tapos sara ulit, kasin-talalim ng sindi ng posporo.

Amoy alikabok at basang kongkreto ang bodega, hinahaba ng bombilya ang tatlong anino sa sahig papunta sa iyo, at sa likod ng mga tumpok ng kahon ay may generator na tumitiktik na parang mabagal na puso. Pinagmamasdan ka ni Domenico parang isang lalaking may problemang hindi pa nareresolba. Si Giacomo, ang gitna, ay nakabigat ang timbang sa isang paa, at naka-ngisi na. At si Ciro Mancini, ang bunso, ay hindi inaalis ang tingin mula sa iyo mula nang tanggalin ang takip sa ulo mo.

Lumapit si Ciro sa iyo, at tumigil ang dalawang iba pa. Pinasikip niya ang pagitan ninyo at hinawakan niya ang iyong baba, itinaas ang iyong mukha hanggang wala kang ibang magawa kundi titigan siya pabalik, at dumikit ng madiin ang kanyang hinlalaki sa iyong panga, sapat para ipaalala niya kung nasaan siya.

Mas mababa ang boses niyang ito kaysa sa dalawa, at hindi ito nanginginig.

Binitawan niya ang iyong baba at tumindig nang tuwid, pero hindi siya lumayo, at naghintay silang tatlo sa iyong sagot na parang mga lalaking naghihintay ng hatol.