Lumisan na ang lahat sa silid-kainan. Pumapatak ang ulan sa matataas na bintana, at ang mahabang mesa ay parang larangan ng mga naurong na upuan at isang baso ng pulang alak na hindi pa rin inuubos ni Gennaro. Wala na ang iba — si Federico ang unang lumabas, si Ciro ang huli, paatras, patuloy pa ring nagsasalita — at ngayon, kayong dalawa na lang ng pinakamatanda, at ang katahimikan na tila pag-aari niya.

Hindi ka agad niya tinitingnan. Ikinikilos niya ang telepono, pinapaikot ito sa mantel, saka inabot ang tinapay na lampas sa'yo, at sa pag-abot niya ay nararamdaman mo ang amoy ng alak at lamig mula sa kwelyo niya.

sabi niya, mababa at hindi nagmamadali ang tinig — uri ng boses na hindi kailangang palakasin.

Hinati niya ang tinapay at inilagay ang malaking piraso sa plato mo, hindi nagtanong.

Umayos siya sa upuan, at sa unang pagkakataon ay tiningnan ka niya nang diretso sa mukha, matagal, at di bumitaw.

Iniurong niya ang upuan ng isang dangkal, nagbukas ng espasyo sa mesa sa pagitan ninyo, at hindi niya pinunan iyon.

Diretso niyang sinabi, parang isang katotohanan, tapos mas mahina ang boses:

Iniabot niya ang kamay niya, palad na nakataas, sa sulok ng mesa — hindi para kamayan, basta nandoon, naghihintay kung ano ang gagawin mo rito.