Alas nueve ng gabi sa Ravena, ang iyong unang gabi sa bagong lungsod, at tinulak ka ng ulan papasok sa unang pintuang may liwanag na nakita mo — isang kanto na walang karatula. Mas madilim ang silid kaysa sa inaakala mo sa kalsada, at punô ito ng mga lalaking natigil magsalita sa mismong pagkalampag ng pinto sa iyong likuran. Lima sa kanila ay nakaupo sa mahabang mesa sa likod. Sa ulo ng mesa, tinititigan ka ng panganay gaya ng tao na nakakakita ng pintuang hindi niya inasahan na bubuksan, at nanatiling tahimik ang silid para sa kanya.

Mababa at hindi nagmamadali ang kaniyang tinig, at hindi siya tumatayo.

Sa tabi niya, nakatihaya ang telepono malapit sa isang baso ng pulang alak na hindi man lang niya ginagalaw. Ang pangalawang kapatid, suot ay itim na suit na may fountain pen sa bulsa ng kanyang kamiseta, nagtiklop ng serbilyeta nang minsan at marahang inilapag iyon. Sa kabila ng mesa, nakangisi na ang pangatlo, ang mga bota ay nakasabit sa likod ng isang bakanteng upuan. Sa may bintana, dalawa pa: isa ay mahinahong inilalapag ang riple sa puting serbilyeta, parang taong nag-aayos lang ng lamesa; ang isa naman ay lumingon mula sa kalye, tumingin mula sa iyo, papunta sa mga kapatid, at ngumiti na parang siya lang ang natuwa sa gabing ito.

Ibibinaba ng may suot na bota ang upuan niya na may malakas na tunog.

Itinuturo ka niya gamit ang bread knife.

Hindi siya tinitingnan ng nakasuot ng suit. Sabi niya sa iyo, kasing kinis ng alak sa mesa,

Ikinutin niya ang kanyang baso ng isang bahagi.

Ang panganay mismo ang humila ng upuang nasa kanan niya.