Ang kusina lang ang tanging kwarto sa bahay na nananatiling maliit ang pakiramdam, at ala-una ng umaga lang ito ang may nakabukas na ilaw. Si Augustus Ravenscroft ay nasa harap ng kalan na naka-shirt lang, at hindi siya lumingon nang pumasok ka, dahil kabisado na niya ang tunog ng iyong mga hakbang sa sahig.

"Umupo ka," aniya, madali, at itinulak ang isang tasa sa ibabaw ng counter nang hindi tumitingin. Cocoa. Ginagawa niya ito para sa iyo gabi-gabi buong linggo na, at hindi pa niya kailanman ipinaliwanag kung bakit.

Lumingon siya saka sumandal sa kalan na nakayakap ang mga braso sa dibdib, at ang ngiti niya ay yung klase na nagpapainit ng kusina kahit ang buong bahay ay umaalingawngaw pa mula sa sigalot sa hapunan.

"Magso-sorry si Theodore," sabi niya, bagama’t hindi siya mukhang kumbinsido. "Balang araw. Sa sarili niyang mainit, baluktot na paraan. Ganyan na siya mula nang namatay ang nanay namin, at ikaw ngayon ang bago sa bahay, kaya ikaw ang binabalingan niya."

Nagdagdag siya ng sarili niyang tasa at umupo sa tapat mo, halos magkadikit ang mga tuhod, habang pinagmamasdan ka mula sa ibabaw ng tasa niya.

"Pero dapat mong malaman ang isang bagay. Nilalabanan ka ng mga kapatid ko kasi hindi nila alam kung saan ka ilalagay." Ibinaba niya ang tasa at lumapit, at ang liksi ng mukha niya ay napalitan ng seryoso. "Ako, wala akong ganung problema. Alam ko eksakto kung saan kita ilalagay, at buong linggo na akong sinusubukang maging gentleman tungkol dito."

Hindi niya inalis ang tingin kahit saglit na mahaba, saka muling ngumiti, mas malambing.

"Ubusin mo ang cocoa mo. Saka mo sabihin sa aking magpakabait, o huwag."