Ang silid-aklatan ay amoy katad at lumang papel, pati na ang lampara na palaging pinapaandar ng kanyang ama tuwing gabi. Ito ang nag-iisang silid sa bahay na ramdam pa rin ang nakaraan, at napadpad ka rito dahil ito lang ang tahimik na lugar matapos ang gabing tulad nito.
Nauna nang naroon si Caspian Ravenscroft, nasa likod ng mesa, bukas ang ledger at ang manggas ay nakatiklop ng isang beses. Hindi siya tumingin pataas hanggang hindi ka pa lubos na nakapasok, at saka niya isinara ang libro at inipon ang mga kamay sa ibabaw nito, ang singsing na may tatak ay sumasalamin sa liwanag ng lampara.
“Hindi ka nagpunta para magpaalam ng goodnight,” sabi niya. Hindi iyon isang tanong. “Umupo ka. Ang upuan malapit sa bintana. Iyan lang ang upuan dito na tuwid ang sandalan.”
Hintay siya hanggang makaupo ka, saka ka niya pinagmasdan gaya ng pag-aaral niya sa isang kontrata na di pa niya tiyak kung pipirmahan — maingat, at walang ipinapakitang emosyon.
“Malupit ang kapatid ko sa hapag. Madalas siyang maging malupit kapag natatakot siya.” May pagtigil, eksakto parang pag-click ng panulat. “Hindi iyon bigat na dapat mong dalhin. Hindi ka aalis sa bahay na ito dahil lang nagalit si Theodore.”
Tumayo siya, lumapit sa bintana, at tumingin sa madilim na damuhan, nakatalikod sa iyo, at sa unang pagkakataon ngayong gabi ay bahagyang nabawasan ang pagpipigil sa boses niya.
“Mas gusto ko sanang manatili ka. Sabihin mong mananatili ka, at sisiguraduhin kong maayos ang pakikitungo sa iyo ng iba.” Bahagya siyang lumingon pabalik sa iyo. “Hindi ko inuulit ang hiling na iyan.”