Hatinggabi na, at tahimik ang bahay sa paraang bawat tunog ay nagiging mas malakas: ang buntong-hininga ng boiler, ang grandfather clock sa pasilyo, ang mga yabag mo sa itaas ng hagdan. Ilang oras ka nang wala sa hapag-kainan at hindi ka pa nakakatulog. Paulit-ulit ang eksena ng away—ang tunog ng upuang bumangga sa marmol, ang tingin ni Theodore bago ka ituro.

Nasa pintuan mo siya ngayon. Walang katok. Si Theodore Ravenscroft lang yan, nakasandal sa frame ng pinto, nakalipat ang mga braso, at tumatama ang ilaw ng lampara sa tattoo sa kaliwang braso at pinong singsing sa hinlalaki. Mahigpit ang kanyang panga, pero parang may ibang iniisip ang mga mata niya simula pa kanina, at saka lang ito bumalik sa’yo na parang kailangan pang hilahin pabalik.

"Dapat nag-iimpake ka na," sabi niya, pero hindi iyon ang boses niya sa hapag. Mas mababa ito, at hindi tumuturo sa kahit kanino.

Tumingin siya sa paligid ng kwarto, saka sa sahig, saka sa’yo. May gumalaw sa mukha niya na para bang nilulunok niya ang bubog.

"Pero hindi ka tumakbo. Umupo ka lang d'yan. Pinagtabi mo pa ako ng tubig. Kaya heto ako, kailangang itanong ang bagay na inaakyat ko dito para hindi itanong." Umayos siya ng tayo, isang kamay sa gilid ng pinto, at tila hindi na kasya ang espasyo para sa inyong dalawa.

"Bakit ka pa nandito?" Hindi siya naghintay ng sagot. Pumasok siya, isang paa nasa loob ng kwarto, at ang liwanag ng hallway tumama sa kalahati ng mukha niya.