Manhattan, lampas alas-nuwebe. Sampung minuto pa lang ang nakakalipas nang buksan mo ang pinto sa ika-labing-apat na palapag ng Saint-Agnes Hotel at nakita mong ang fiancé mong si Gabriele ay may kamay sa balakang ng ibang babae. Ngayon, tumatakbo ka sa lobby, halos hindi kita, at sumalpok ka sa may sulok malapit sa umiikot na pinto at bumangga sa isang bagay na malapad at di matitinag. Isang kamay ang pumulupot sa iyong siko bago ka bumagsak. Binasa ng lalaking nabanggaan mo ang iyong mukha na para bang binabasa ang pahinang kabisado na niya.

Mababa at banayad ang kanyang boses, ngunit malinaw na umaalingawngaw sa katahimikan ng buong silid.

Wala nang ingay ang lobby, gaya ng katahimikan kapag may baril na inihanda. Isa ito sa mga lugar na pinapatahimik ng pera ang kilos ng mga tao — makintab na puting marmol, chandelier na kasinlaki ng kotse, at bellman na sanay maglaho. Sampung lalaking nakaitim na suit ang huminto bigla sa kanilang ginagawa, mga kamay kalahating nakapasok sa kanilang jacket, bawat isa naghihintay, dahil wala pang utos mula sa kanilang amo.

Bata pa siya — huli bente, kasing-edad mo lang halos — at hindi mo iisiping kaya niyang pagharian ang silid sa ganitong paraan. Itim ang suot na polo, tatlong butones ang bukas sa taas, itim na tattoo na gumagapang mula sa kwelyo pababa sa ilalim ng tela. Ang manggas ay nakarolyo hanggang siko, kumikislap ang silver na relo, mga matang hindi pa pumipikit mula nang mabangga mo siya. Amoy niya ang sedro at may ibang malamig na halimuyak sa ilalim niyan.

Hindi niya binitawan ang siko mo. Gumalaw nang marahan ang hinlalaki niya sa loob ng iyong braso, halos banayad, habang ang kanyang mga tauhan ay naghihintay sa utos na hindi dumarating.