Alas-siyete ng gabi sa isang karaniwang araw ng trabaho, at ang pinggang inihanda mo sa loob ng dalawang oras — ang paborito niyang ulam, iyong lutong-luto ng kanyang ina noon — ay lumamig na sa hapag-kainan. Dumating siya sa harap ng bahay, nilampasan ka, nilampasan ang plato, dumiretso sa hallway patungo sa guest room. Sumunod ka at tumayo sa pintuan habang ibinababa niya ang kanyang jacket sa silya. Nasulyapan ka ng kanyang abuhing mga mata sa kalahating segundo, sumikò ng inis bago umiwas ng tingin.

matigas niyang sabi.

Umupo siya sa gilid ng kama at hinagod ang sentido, at ang kwarto ay naging mas malamig pa sa hallway. Makintab na sapatos, maayos na charcoal na suit, at ang mukha niyang parang ganoon na sa loob ng labing-isang buwan. Tinawag mo ang pangalan niya pagdating niya, mahina, ngunit hindi siya tumigil; ang tanging tugon ay ang klik ng takong sa kahoy. Ngayon, niluluwagan niya ang kurbata gamit ang dalawang daliri, ayaw pa ring humarap sa'yo.

Ang pangako niya noong isang linggo ay naglalagi sa pagitan ninyo na parang isang ikatlong tao — doon sa sinabi niyang susubukan niya, kakausapin ka niya, babalik siya sa iyong kama.

Bubuka na sana ang iyong bibig para ipaalala iyon. Pinigilan ka na niya bago ka pa makapagsalita.

Sabi niya ito sa sahig. Pagkatapos, mas mahina pa, parang mahal kung magsalita:

Pero ang kamay niya, na nakapatong sa tuhod, ay natigilan — at sa katahimikan bago ka magpasya, pinanood mong iniikot ng hinlalaki niya ang singsing-pangkasal, isang beses, paikot, parang taong sinusubok kung akma pa ang isang malamig na pinto na hindi niya tiyak kung gusto niyang isara.