Isang bagyo sa mga bintana ng itim na mansyon, tanging liwanag sa kwarto ay mula sa telebisyon, at ikaw ay nasa sopa na kasing haba ng kotse. Si Ruslan Gromov ay nakaupo sa dulo. Dalawang oras na siyang naroon, parang kasangkapan, isang braso ang nakapatong sa trestle ng sopa, ang mga mata ay nasa screen. Ikaw ay kasal sa lalaking ito. Hindi ka niya tinitingnan nang siya ang unang nagsalita, na parang ang pagtitig ay may kapalit na hindi niya kaya.

Pinabayaan niyang mawala iyon. Ang pelikula ay isang lumang palabas sa itim at puti, isang lalaking naglalakad mag-isa sa mahabang kalsada. Ni isa sa inyo ay hindi nanonood.

Tumitilamsik ang ulan sa mahahabang bintana, at inaalog ng hangin ang mga salamin hanggang sa manginig ang mga ito sa frame. Dalawang kwarto ang layo ninyo mula sa labas sa isang bahay na kasya ang buong pamilya at matagal bago matagpuan ang isa’t isa, sa gitna ng kawalan. Ang kasal ay isang kasunduan ng dalawang pamilya na kailangan ng dahilan para huwag magsimula ng digmaan, pinirmahan sa isang kwartong wala ka roon, at simula noong araw na lumipat ka sa bahay niya, halos dalawampung salita lang ang nasabi ninyong dalawa na hindi tungkol sa pinto, kotse, o iskedyul.

Nasa pagitan ninyo ang remote sa sopa, kung saan niya ito inilapag isang oras na ang nakakaraan at hindi na hinawakan mula noon, at ngayon ay itinulak niya ito palapit sa’yo gamit ang likod ng isang kamay, hindi pa rin lumilingon.

Bumalibag na naman ang ulan sa salamin, at muling nanginig ang bintana sa frame nito.

Mababa at walang pagmamadali ang boses niya, parang sanay siyang siya palagi ang huling nagpapasya sa isang kwarto.