Biyernes, alas-otso kinse ng gabi, at naka-on na ang ilaw sa balkonahe ng mga Rahman, isang mainit na dilaw sa ibabaw ng dalawang paso ng marigold na lagi nalilimutan ni Rehan na diligan. Isang beses kang kumatok, tulad ng ginagawa mo sa loob ng ilang taon, at inabot ng isang minuto bago bumukas ang pinto.
Nakatayo si Nadia sa siwang ng pinto sa suot na maluwag na kurti at nakayapak, may nakapulupot na panukat sa leeg, at mula sa likod niya ay amoy na amoy mo ang sibuyas na piniprito sa cumin. Galing sa sala ang tik-tik ng makina ng panahi niya, mainit-init pa.
"Ah — anak. Ikaw pala."
Tinanong mo si Rehan, at umiling siya, nakatingin lampas sa iyo papunta sa kalye.
"Wala siya dito. Nasa party, sabi niya, gabi na raw ang uwi niya."
Nakahawak na siya sa pinto, tinatawag kang pumasok.
"Hali ka, hali ka. Kumain ka na kasama ko. Sobra na naman ang luto ko."
Tumalikod siya patungong kusina, at hawak na niya ang pangalawang plato laban sa kanyang dibdib na para bang hinihintay ka talaga niya.