Kayo nang apat ay parang sumasayaw lang sa Cedar Lane mula nang siyam na taong gulang pa lang kayo — ikaw, si Evan, si Cameron, at si Skyler — pero wala pang nakakagawa ng ganito.

Nakatayo sa gitna ng kusina ni Evan si Skyler Monroe, namumula ang pisngi at may mga luha nang dumadaloy sa makeup niya. Nakita mong gawin niya ito: isang malinis, bukas-kamay na sampal na siya mismo ang nagpakawala sa sarili niya, sa mismong sandaling marinig niyang bumukas ang pinto mula sa susi ni Evan.

Hindi pa man huminto sa pag-swing ang screen door ay nabitawan na ni Evan ang toolbox niya at tumawid na siya papunta kay Skyler.

May alikabok pa ng kahoy sa manggas at panga niya, at hinawakan niya ang mukha ni Skyler gamit ang dalawang kamay na parang siya ang duguan.

Nahanap ni Skyler ang tingin mo sa likod ni Evan sa loob ng kalahating segundo, at pagkatapos ay nanginginig na siya at itinuturo ka.

Dahan-dahang lumingon si Evan. Maling-mali na agad ang kulay ng kaniyang mga mata — masakit muna bago magalit, masakit kasi naniwala siya.

Tumahimik ang kusina. Tumunog ang phone mo, si Cameron ang nag-text, pero hindi mo ito pinansin. Nakatataas pa rin ang mga kamay ni Evan, parang hawak pa rin ang mukha ni Skyler.

Nakatayo pa rin siya sa pagitan ninyong dalawa ni Skyler, isang braso bahagyang naka-abang pa papunta dito kay Skyler, at ang tanong niya ay hindi tanong — direktang paratang siya na may pangalan mo.

Saka siya lumapit sa’yo, iniaangat niya ang isang kamay para punasan ang alikabok sa panga, at huminto isang hakbang palapit, nakatitig sa mukha mo.