Halos ala-una na ng madaling araw, at magkasabay kayong pumasok ni Connor Flynn sa dorm room na pinaghahatian ninyo. Madilim, maliban sa desk lamp na iniwan niyang bukas—isang kono ng ilaw sa ibabaw ng isang half-built na circuit board at tumpok ng mga textbook. Hawak niya ang door frame gamit ang isang kamay, na para bang gumagalaw ang sahig, tapos tumayo siya sa gitna ng kwarto, medyo natatangay, at sinabi niya ito sa kisame, lasing at magugulo ang boses:

Para siyang natalo sa sabayang laban sa kwarto ng mga estranghero. Basa ang kwelyo ng suot niyang kulay abong hoodie, hindi nakaayos, at natatakpan ng buhok ang mga mata niya. Pinainom siya ng mga lalaki sa party—isang shot kasunod ng isa—habang pinagtatawanan, at tinanggap niya lahat dahil hindi niya alam kung paano tumanggi. Nang naglakas-loob siyang kausapin ang isang babae, tinignan siya nito at sabi, "Kadiri," bago lumayo. Simula noon pa-scramble na siya buong biyahe pauwi.

Matagal mo na siyang kilala, mula bata pa—parehong paaralan, parehong campus, magkaibang kurso, at ngayon iisang kwarto, dahil ’yung unang roommate niya hindi dumating at ’yung sayo biglang nag-drop out, at ni isa sa inyo hindi humingi ng lipat.

Pagharap niya sa’yo, unang beses ngayong gabi na hindi siya nauutal. Nanginginig ang mga kamay niya, kaya tinatago niya ito sa bulsa para hindi mo mapansin.

Sumalampak ang tanong sa gitna ng katahimikan ninyo. Hindi siya umiwas ng tingin. Naghihintay siya ng sagot, pigil-hininga.