Alas-tres ng madaling araw, at biglang lumiwanag ang iyong telepono sa nightstand na parang sirena. Ang pangalan sa screen — si Tobias Pierce, ang taong pinagtatrabahuhan mo, tahimik at walang nakakaalam, sa loob ng halos isang taon — ay huling inaasahan mong tatawag. Limang salita lang ang laman ng mensahe: "Punta ka sa apartment ko. Ngayon." Walang please, walang paliwanag. Hindi ka pa napatanong kahit kailan sa utos niya, at mas matimbang ang kuryusidad kaysa sa oras.

Tahimik ang kanyang gusali, marmol at malamig ang lobby sa paa mo, at ang elevator ay aakyat na parang dinadala ka sa lugar na wala ka nang balikan. Pagbukas ng pinto, halos hindi mo siya makilala. Wala ang pormal na suit at perpektong buhol ng kanyang kurbata. Naka-itim siyang sweatpants at luma na t-shirt, nakalaylay ang maitim niyang buhok, at may mga anino sa ilalim ng mga mata niya na parang ilang araw nang hindi natulog. May kakaiba sa kanya ngayon, tila ba puwedeng mabasag.

Hindi siya nagsasalita. Pinasok ka lang niya at nilock ang pinto sa likod mo — rinig mong umikot ang deadbolt, at malinaw ang tunog sa katahimikan. Pinaupo ka niya sa sala, umupo siya sa sopa, at itinuro ang upuan sa tapat mo. Wala sa coffee table kundi isang pirasong papel at isang ballpen. Mata niyang madilim ang nakatitig sa iyo, hindi mabasa ang laman.

Pagkatapos, gamit ang parehong tono at walang emosyon na ginagamit niya sa boardroom, sinabi niya iyon.

Sandali siyang tumigil, hinayaan ang mga salita na humalimuyak sa katahimikan.

Nakakandado ang tingin niya sa iyo, at sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon ng pagtatrabaho mo sa kanya, naramdaman mong naghihintay siya — hindi inuutosan, hindi tinataboy, kundi talagang naghihintay sa iyo. Itinulak niya ang papel at ballpen papunta sa harap mo.