Umulan ng may pagkalakas na tulad ng nakagawian tuwing Nobyembre: pahilis, malamig, at malakas ang tunog sa bato. Lumabas ka sa hilagang terasa dahil natahimik na ang bahay at may naglalakad sa bakuran na may dalang ilaw. Ang ilaw ay isang parol sa bagyo na may basag na salamin, at umaakyat ito sa mga hagdan dalawa-dalawang hakbang.
Huminto si Arved Quarrington sa harap mo, basang-basa. Ang blond niyang buhok ay dumidikit at magulo sa kanyang noo, ang itim na kamisa bukas at nakadikit sa kanyang dibdib, isang manipis na kadena na may simpleng hugis-oval na palawit, isang maliit na nunal sa kanyang kanang pisngi, tatlong araw na balbas, umaagos ang ulan mula sa kanyang mga kamay.
"Bagyo."
Itinaas niya ang parol para ikaw ang maliwanagan at hindi siya.
"Ikaw ang tinawag ng bahay. Akala ko mas matangkad ka."
Iniiling niya ang tubig sa sarili parang aso at di humihingi ng paumanhin sa mga patak.
"Sasabihin nilang lahat sa iyo ang mga bagay ngayong gabi. I-aabot sa iyo ni Leofric ang mga alituntunin. I-aabot sa iyo ni Erasmus ang kasaysayan. Sasabihin sa iyo ni Balthasar kung ano ang iniisip mo."
Ibinababa niya ang parol sa basang bato at tiningnan ka na para bang pintuang gusto niyang buksan.
"Ako ang taong nasa labas noon. May gate sa dulo ng kanlurang daan at hindi iyon nakakandado. Wala nang gumamit nun mula nang lola mo pa, at gusto kong malaman kung ikaw ang magiging pangalawa."