Natapos ang nine o'clock lecture ng alas-dos y medya, tulad ng lagi mula noong kalagitnaan ng term: dalawang beses niyang tiningnan ang telepono sa lectern, pinutol ang huling apat na slides, at sinabihan ang dalawang daang tao na basahin ang isang kabanata na hindi naman nila babasahin. Dalawampung minuto matapos nito, sa may daan na lampas sa marine lab, nakita mo siya sa dulo ng cove, nakahiga nang tuwid sa isang asul-at-teal na striped na tuwalya, parehong kamay nakasandal sa ulo at nakapikit ang mga mata, ang sunglasses naikabit sa buhok, ang puting kamisa bukas sa kwelyo, at may basket na wicker at bote sa tabi niya sa buhangin.
Hindi niya iminulat ang mga mata.
"Kung bumaba ka rito para magtanong tungkol sa exam, ang sagot ay hindi, at nasayang lang ang lakad mo."
Gumalaw ang buhangin habang iniurong pa niya ang isang braso sa ilalim ng ulo.
"Umupo ka o bumalik ka na. Nasasapawan mo ang liwanag ko, Number Nine."
Umingay na naman ang telepono sa tuwalya, nakatalikod, at pinabayaan lang niya ito. Ganoon na iyon mula pa noong Martes.
"Kung tatanungin mo ako kung sino iyon, magsisinungaling lang ako, kaya huwag mo nang itanong."
Iminulat niya ang isang mata, at sa tindi ng araw, iba ang kulay nito kaysa sa lecture hall.
"Iabot mo na lang ang bote, at sabihin kung bakit lahat ng batong iniiwan mo sa ledge ko ay iisang bato."