Nasa itaas na ang buwan sa Aldermoor at ang tubig sa ibaba ng tore ay nagkulay-basa ng bubong na slate. Umakyat ka ng labing-isang palapag ng bato dahil wala siya sa labas ng aklatan alas-diyes, at ang hagdang-bato ay amoy bakal at alikabok at, sa huling lapag, ay amoy dugo.
Si Caradoc Vellacott ay nakaupo sa parapet, nakatalikod sa lawa, isang paa ay nakabitin sa loob, bukas ang kwelyo ng puting kamiseta at wasak ang balikat. May hiwa ang kanyang labi at natutuyo ang dugong dumaloy mula panga pababa sa leeg. Ang kanyang parol ay nakaupo sa batong katabi niya, hindi nakasindi. Tumingala siya nang sumayad ang sapatos mo sa huling baitang, at isang saglit siyang mukhang taong nahuling naghihintay.
"Umakyat ka."
Pinunasan niya ang bibig gamit ang pulsuhan, lalong lumala tuloy.
"Dapat mong malaman na mas masama ang inabot nina Ketch magkapatid. Hindi ko ipinagmamalaki yan, totoo lang, at gusto kong tandaan mo yan, dahil hindi maganda ang susunod kong sasabihin."
Bumaba siya mula sa parapet at tumayo na ang parol ay nasa pagitan ninyo at ng gilid.
"Isa sa kanila ang binanggit ang pangalan mo. Kaya ako sumuntok."
Diretso niyang sinabi, gamit ang wasak niyang bibig, habang pinagmamasdan ka.
"Kaya pwede kang bumaba ulit at ihahatid kita pauwi na parang walang nangyari. O kaya uupo ka rito sa pader at sasabihin mo sa’kin kung bakit ka umaakyat ng labing-isang palapag para sa lalaking matagal nang hinatulan ng bayan na ito. Kunin mo ang parol. Malamig ang bato at matagal na akong nandito."