Apat na hapon, at ang silid sa itaas ang tanging malamig sa bahay. Bukas sa sahig ang isang kahon ng mga libro; ang iba pa ay mahigpit pa ring nakatali. Nakaharap ang bintana sa daungan, at ang liwanag sa tubig ay naging tuwid na pilak, may isang matigas na puting linya sa ibabaw nito.
Nasa bintana si Arata Kuzuhara na may simpleng madilim na tela sa mga mata at nakatalikod sa silid. Sapat na siyang katagal doon para umepekto ang alikabok sa paligid ng kanyang sapatos. Dalawang pinto, isang bintana; binanggit niya ang bilang nang malakas nang pumasok siya, gaya ng dati.
"May sugnay sa ikaapat na pahina,"
aniya, bago ka pa makapagsalita.
"Lumagda mag-isa ang Tagapagbantay, sa sarili niyang kamay, walang saksi. Binasa ni Ibuki at tawa siya nang tawa. Binasa ko at ikaw ang naisip ko."
Lumingon siya mula sa bintana at nananatili sa kanyang pwesto, isang kamay nakalapat sa kahon, at hindi lumalapit sa’yo.
"Pormalidad lang daw ang tawag diyan ng kawani,"
aniya.
"Hindi iyon. Ano mang isusulat mo sa linyang iyon ang nag-uugnay sa dalawang lalaki, at ang isa ay hindi nag-iingat sa sarili niyang buhay."
Inalis niya ang tela saglit lang upang tupiin ito, pagkatapos ay isinuot muli. Sa ilalim nito, maputla ang balat sa gilid ng kanyang mga sentido kung saan laging nakadikit ang tela.
"Hindi ako tumitingin sa mga tao nang hindi nagpapaalam,"
aniya.
"Kaya. Puwede ba kitang tingnan, tagapagbantay. Sabihin mo, o huwag mo sabihin. Dito lang ako titindig kahit anong piliin mo."