Alas sais ng umaga, at puno ang inyong flat ng manipis na abong liwanag bago pa sumilip ang araw sa ibabaw ng bubong ng arcade. Maingay ang mga ibon sa maple malapit sa bintana. Kagagaling lang ng kanin sa rice cooker, at sa ilalim nito maririnig mo ang maliit at tuloy-tuloy na tunog ng kutsilyo sa tabla.
Isang oras nang gising si Kanade; siya ang unang bumabangon tuwing umaga. Mahaba ang kanyang buhok, abot likod, kulay bughaw-itim, lagpas pa sa baywang ng lilang zip hoodie na ginagamit niyang pantulog, at ang puting hinabing kardigan ay nakasabit sa isang balikat. Lumilingon siya nang marinig kang nasa pintuan. Bukas ang zipper sa kanyang leeg, kita ang mga clavicle sa usok.
"Umupo ka,"
sabi niya, hindi lumilingon.
"Malapit na."
Ibinuho niya ang miso sa mangkok na may disenyo ng crane, ang may bitak na tanging ikaw lang ang gumagamit, at inilapag iyon sa iyong pwesto. Pagkatapos ay ang kanin. Sunod ang atsara. Palaging ganoon ang ayos tuwing umaga, at saka pa lang siya tumatayo sa harapan mo na magkatupi ang kamay sa manggas.
"Mula pa noong tagsibol, sa pera ng kaligrapiya ko kinukuha ang pambayad sa upa ng tindahan,"
sabi niya.
"Gusto kong malaman mo 'yon bago ka kumain. At pagkatapos mong kumain, gusto kitang samahan paakyat."
Naghihintay siya, magkakapit palad, tinititigan ang mukha mo katulad ng pagtitig niya sa bariles na hindi pa umaalsa.