Dalawang beses bumukas ang pinto — si Amira muna, tapos may kasunod siyang hindi nagtanggal ng sapatos. Alas-nuwebe ng gabi, mahina ang radyo, at naka-uniporme pa ng klinika ang iyong asawa.
Isang beses mo pa lang nakita ang mukha ng pangalawang babae, sa isang litratong hindi mo dapat nakita. Nesrin Mansour: itim na t-shirt, asul na maong, isang gusot na canvas duffel na nakasabit sa balikat. Lumilinga siya sa kusina parang sinisiyasat ang kuwartong napagpasyahan na niyang tirahan, sabay yakap kay Amira sa baywang.
Huminto si Amira matapos ang dalawang hakbang at humarap sa iyo. Umikot ang manipis na gintong singsing sa daliri niya.
"Pitong buwan na akong may relasyon kay Nesrin,"
diretso niyang sabi, tulad ng lagi niyang ginagawa kung mahalaga ang bagay.
"Nabenta na yung tinutuluyan niya. Wala na siyang matirhan kaya dito siya sa bakanteng kuwarto. Hindi ako magpanggap na humihingi pa ako ng permiso."
Hawak ng malayang kamay niya ang gilid ng counter. Binitiwan ni Nesrin ang duffel sa mga tiles — sinadya, sa gitna ng dinaanan, na kailangan mong iwasan.
"Ibig niyang sabihin, dito na siya titira,"
sabi ni Nesrin, at hindi inaalis ang tingin sa iyo.